Июль 27 2016

Олқиш

Кулимсираб турибсиз воҳ, очиб чирой,
Хушрўйликда ёришибсиз мисоли ой,
Ажиб бир ойки, жозиба-ю сеҳрга бой.
Қараб қолдик кўз узолмай мафтун бўлиб,
Кўнгил равшан яйраб кетди меҳрга тўлиб.
***
Атлас куйлак кийибсиз сиз ял-ял ёниб,
Ёнаверманг олқишлардан безиб, тониб,
Эркаланманг асло, мақтовларга қониб,
Шойи рўмол ярашибди бошингизга,
Кўк ўсмалар пайвастадир қошингизга.
***
Қадам босиб келаверсангиз мастона,
Кўклам бўлиб гуллагайдир шу остона,
Борлиқ кутгай ўз-ўзидан тона-тона.
Хушбўйингиз бу оламни тутиб кетди,
Ҳавасларни дил тубига тугиб кетди.
***
Сойга қизил олма оқиздим сизни деб,
Ҳар пўртанада қалқиб кетди бизни деб,
Тўлқинларда олма оқар бир қизни деб.
Нақш олмага ўхшаганда гул юзингиз,
Чор-атрофдан олма изларми кўзингиз.
***
Қаҳ-қаҳ отиб, шўх-шўх куласиз жонона,
Шу даврага кўрк бергайсиз сиз шохона,
Бир гапириб ўн кулишга бор баҳона.
Табассумга мойилдир кўзу қошингиз,
Кўз тегмасину омон бўлсин бошингиз.
***
Ҳазил қилсам гар, қош-қовоқни уясиз,
Сал гапнинг ҳовурида ёниб куясиз,
Оғриниб дил, гиналарни зил туясиз.
Сиркангиз сув кўтармайди бир дебсиниб,
Шўх даврада ўтирасиз сиз қисиниб.
***
Сиз келдингиз уйимизга сабо келди,
Дилни дилга тортгувчи қаҳрабо келди,
Кўнгил тўрига шодлик, марҳабо келди.
Гўзалликдан сархуш бўлди, қаранг олам,
Хуш келгайсиз яхшиликни чорлаб илдам.

Муслима Ёдгорова

Июль 26 2016

Тоғу тош

Тоғ тик бошига тошли тожни қўндириб,
Тош қўлларида тош муштлайди дўндириб.
Этагига тошлар теради саралаб,
Елкасига тош ортади тош оралаб.
Ер тубига илдиз отган-тошли, инон,
Тош қалашиб ўз бағрига ботган, чунон.
Юролмайди, изига қадалгай чўнг тош,
Оғир юки зиммада, етгайми бардош.
Кўксида вулқон ёнса, эрийди тошлар,
Бўғзида нафас тутаб, оқади ёшлар.
Харсанг тошлар мустаҳкам, тоғларда виқор,
Безанади, кенг ёпинчиғи-оппоқ қор.
Бўй чўзади юксакликка савлат тўкиб,
Осмон узра булут пастлар чокин сўкиб.
Эҳ, тошдан тошга вақт сакрайди сездирмай,
Тошни ёриб булоқ қайнайди бездирмай.
Тошли сирин яширади ғор ичига,
Тошдек армонни илар чўққи учига.
Тош уюми тоғ бўлолмас сирлашса ҳам,
Тош бағрида тош ўсади бирлашган дам.
Тош гуллайди, кўкаради у бедор тош,
Муқаррар суянчиғи атрофида чош.
Тошу тупроқ узра не гиёҳ кўкаргай,
Тоғ устида дову дарахт қад кўтаргай.
Тоғ макони: тош устига тош терилган,
Чин баландликка устуворлик берилган.
Қуёш, елу ёмғирга тоғ қаддин тутгай,
Тош сиртини силаб-сийпаб замон ўтгай.
Муслима Ёдгорова

Апрель 30 2016

Кўклам

Кўксингда кўклам келиб кўҳлик кўклаганда,
Ки кўнгилнинг куртаги кўклаб кулганда,
Кўнгил кўкаламзорига кўмилган кўйи,
Келаверади камёб кўкатлар куйи.
Кўринг кашшоф камалакнинг каштаси кўркам,
Кўнглинг кўзгусида-чи кўзланган кўклам.
Кенгашиб, келишиб кенгликлар-ла кенг кўнгил,
Кутилмаган камчил кунларга кўн кўнгил.
Кўркамлашган кунлар кўкдан каромат кутар,
Кўм-кўк кушойиш-ла кун келиб, кун кетар.
Муслима Ёдгорова

Февраль 29 2016

Олқиш

Қадду-бастингизга маҳлиё бўлганим ёлғон,
Қалб косасида мен лиммо-лим тўлганим ёлғон,
Ё савлатингиз соясида сўлганим ёлғон.
Ноз этмасдан қад ростланг бўйингизни бир кўрай,
Қоматингиз сарвга монанд бўлса гар, узр сўрай.
***
Барчани ўзига тортар боқсам жамолингиз,
Шодмон этар мунис кўнгилларни аъмолингиз,
Янада гўзал экан-ку билсам камолингиз.
Одоб ила хуш суҳбат қуришингиз ёқади,
Даврага кўрк бағишлаб туришингиз ёқади.
***
Таърифлар этсам феълингизни кенг экан жуда,
Жўшгайсиз ақлу камолотнинг айни мавжида,
Ёшлик-гўзаллик таровати айни авжида.
Лутфу карамингиз орасида нуқсони йўқ,
Давра аҳлига самимийсиз, ҳар бир кўнгил тўқ.
***
Кўз-кўз бўлди шу дам, сўзамол экансиз роса,
Хижолатдан ҳаттоки маъюс тортди муроса,
Энсалар қотиб энди, тўлиб тошди сабр коса.
Навбат бермасангиз гар даврангизда нетамиз,
Дилдош истаб келгандик, умид узиб кетамиз.

Муслима Ёдгорова

Февраль 29 2016

Жоҳиллик. Қатра.

Ўз-ўзидан фиғони фалакка чиқиб жаҳл шаҳд билан замон ичра девонавор учиб юраркан. Ишончли бир макони йўқлигидан тутақиб, ўз-ўзича зорланармиш, хурсанд чеҳралар бадтар қахрини қўзғатармишу, заҳарханда гаплар унга хуш ёқармиш.
Бир гал “жуда ўзимга мос жой топдим,”деб ўйлаган хаёллари пучга чиқибди, чунки у қалб эгаси тез-тез аччиқланиб турсада, ҳаётдан қувонч топа оладиган, мулоҳаза юритиб, жаҳлини боса оладиган кучга эга экан. У ердан нари кетишга мажбур бўлибди. Бошқа гал хафаҳол, тушкун муҳитга дуч келиб қолибди, ана шу аламзадалик менга ўз бағридан жой беради деган умидда, аввал унга қора соясини йўллабди. Аммо, бу руҳият эзилган бўлсада, унинг иродаси букилмаган экан, бор ўкинчларини четга суриб қўйиб, оламга теран назар билан қараган экан, жаҳл ўз-ўзидан бекинишга мажбур бўлибди.
Фазода учиб юрган жаҳлнинг диққатини аччиқ тутаётган жоҳилнинг қалби ўзига жалб этибди. Бу манфур қалб лойиқ гўшам бўлгай деб, унга сингиб кетибди. Энди жоҳил ўшқирганида атрофга фисқу-фасод сачраркан. Қовоғи уюилган баджаҳлнинг дағ-дағаси маъюс қалбларни чақмоқ чақинидек изтиробга соларкан. Ҳасад жоҳилнинг ҳамроҳи-ю, ғаразгўйлик эса одати экан. Жоҳил жаҳл отига миниб олиб, таъна-маломатларни тош каби отар, турли тарафларга қарғишларни найза каби улоқтирар, ғазабдан кўзлари қонга тўларкан, ғазаб чор атрофни рутубатга тўлдириб, ҳаммага зиён-заҳмат етказаркан. Жаҳлнинг заҳри авваламбор, жоҳилнинг ўзини емириши, тубанликка етаклаши айни ҳақиқат. Жаҳл тез учгувчидир, учган ўрнини ҳам, тушган ерини ҳам қаттиқ тирнайди. Зулмкорлик жоҳилнинг касби, аччиқланиш таъбни дағал ва қалб кўзгусини хира қилади. Жаҳл ўти жанжалда авж олиб, зўрайган исканжасида ҳаммани бўға бошлайди. Феъли торнинг жаҳли тез, бағри кенг жаҳлни қўлламас, ўз руҳига ғазабни йўлатмас. Манманлик ўз оловини қалайвериб, баджаҳлнинг ўзини оташида куйдиради, азоблайди, дарғазаб важоҳатдан эса эзгулик ҳуркиб қочади.
Жаҳл келса, ақл кетар дейишади халқда. Жаҳлга йўл бермоқ жоҳилнинг иши, уни ақл нурлари ила куйдириб, қалб қўрғонига киритмаслик фозилнинг иши. Ўз жаҳлини жиловлай олиш, ғазабини ичига ютиш, қахрни енгиш, сабр-тоқатли бўлиш, оғир-вазминликни одат қилиш, ўз нафсониятига эрк бермаслик инсон табиатини ҳилм, яъни мулойим қилади, хушфеълликка эга бўлади.
“Билингки, кишининг ҳалимлиги ғазабланган пайтда аён бўлади. Ғазабланмаган (яъни, ғазабга сабаб йўқ) пайтда унинг ҳалимлигини қаёқдан ҳам билардингиз?”Ҳазрати ибн Маъсуд. Ақл шундай мўъжизаки, бошқаларнинг гуноҳини авф этмоқликни ўргатади, мулойимлик сийратини тақдим этади, босиқлик қудратини ато этади, бировларнинг айби ва хатосини унутмоқлик одатини юқтиради. Фикрлаш доирасининг кенглиги, тафаккурнинг чуқурлиги, ўй-хаёлнинг поклиги шубҳасиз жаҳл ўтини сўндиради. Меҳрибонлик ва шафқат, мулойимлик ва босиқлик қалбларга илиқлик бағишлайди. Меҳр булоғи жўшаверса, жаҳлнинг қахр дарёси қуриб боргай. Қахру ғазабни тарк этиш-барча гўзал ахлоқни ўз ичига олади,-дейишган донишмандлар.