Iyul 30 2020

Ҳикоя ичидаги ҳикоя

Ижодкор Фарҳод Ортиқов хотирасига бағишлайман. Кунларнинг бирида камтарлиги юз-кўзидан билиниб турган киши қўлида мактуб билан таҳририятга кириб келди. У саломлашгач қимтиниб стулга омонатгина ўтирди ва ўзини таништирди. Минг истиҳола билан ҳикоя ёзганлигини, уни бир кўриб беришимни илтимос қилиб сўради. Олий маълумотли ўрта ёшлардаги бу инсонда мужассам табиий ҳилмлик, ўзига хос сокинлик мени ҳайратга солди. Ҳам ҳайратландим, ҳам яхшилик ҳикматига дуч келгандек шодландим. Тортинчоқлигидан хижолат чекаётган Фарҳодни чалғитиш мақсадида унинг яшаш манзили, қайси касб билан шуғулланиши ҳақидаги саволларни бера бошладим. Суҳбат чоғида унинг ўзини хокисор тутишида ғўддайишга мойил кибру ҳаво устидан ғолиблик нашъасини ҳис қиляпман. Ажабо, кичкина хонага мусаффо оқим кириб келиши билан дунёларча кенгайиб кетганини ҳис қилиш мумкин бўлган ҳолат юзага келгандек гўё. Унинг юзига хайрихоҳлик билан боқдим, сўзларига эътибор билан қулоқ тутдим. Сезяпман дарди борга ўхшайди.

Дафъатан Фарҳод:

 – Келинг биргаликда бирор бир оиланинг шажараси ҳақида китоб ёзайлик, бу китобни сотиб олувчиси ҳам, асраб- авайлагувчиси ҳам тайин,- деб қолди.

Ўйланиб унинг фикрини маъқулладим:

-Яхши ғоя, пиру бадавлат кексалари бор ибратли оила ҳақида керакли маълумотларни йиғиб ижод қиламиз, кейин эса китобни нашрга тайёрлашимиз мумкин.

Нега энди айнан оила шажараси ҳақида китоб ёзишни маъқул кўряпти? Ҳойнаҳой хаёлимдан шу каби фикрлар кечаётганини сезган бўлса керак:

– Мутахассислигим бўйича иш тополмаяпман, шу йўл билан оилам иқтисодига ҳар на мададкор бўлишдан умидворман, – деди у.

Ҳаёт ана шундай эзгу умидлар билан гўзаллигини, ижодга ҳавасмандлик саодатли эканлигини англаб етишнинг ўзи бахт. Фарҳод кетгач ваъдага кўра унинг қолдириб кетган қўлёзмасини ўқиб самимий фикрлар асосида қурилган жумлаларига иқрор бўлган ҳолда таҳрир қилиб, компьютерда босмадан чиқардим.

Таҳририят ҳузурида ташкил этилган ёш ижодкорлар тўгарагига уни ҳам аъзо қилиб, тўгарак бўлишидан олдин бир неча бор қўнғироқ қилиб гаплаша олмадим. Машғулот бўладиган куни яна қўнғироқ қилдим, ниҳоят Фарҳод телефон гўшагини кўтарди, унга таклифимни айтдим, шунда у:

-Жон деб машғулотга борардим, аммо узр бугун шаҳарда малака ошириш курсига ўқишга боришим керак, – деб жавоб берди.

Шу орада юртимизда коронавирус пандемияси бошланиб, карантин ҳолатлари эълон қилинди. Долзарб маълумотлар кўплиги туфайли Фарҳоднинг ҳикоясини газета саҳифаларида чоп этиш имкони чекланиб қолди. Кейинчалик Фарҳод Ортиқовнинг вафоти ҳақида қайғули хабарни эшитиб, афсусландим. Бир инсоннинг ҳаёт нури сўнди, дард уни олиб кетди, оғриқлар эса ҳикояси битигида абадий қолди.

 Охирги оғриқ

Шу кунларда дов-дарахтлар ниш ура бошлаган, қушларнинг қўшиғи авжига чиққанми-ей, атроф ажиб куйга тўлганга ўхшайди. Ҳаво тозаланиб, тиниқлашган…Уйғониш палласидаги бу тиниқлик кишига ҳузур бахш этади. Замин томирлари бўртгунча керишганида ундан яшариш нафаси уфуради. Кўк ҳам қўққис дўмбирасини чалиб, юзини ювишга тушади.

Қосим бобо эса ёш боладек мириқиб ухлагани, ухлаган. Кейинги пайтларда унинг кўп ухлаши кампири Бўстон холани ташвишга солди-қўйди. Ўғли Миршод ҳовлидаги ишкомда хомток қилиш билан овора. Отасининг бошини сарак-сарак қилиб, жилмайиб турган нуроний чеҳраси бот-бот Миршоднинг кўз олдига келаверар, гўё хаёли уни ишидан чалғитмоқчи бўларди. Бўстон хола чолидан тез-тез хабар олиб турар, уйқудан уйғонишини интизорлик билан кутарди. Қосим бобо эса осуда уйқу мазасини кўпроқ татишни истаётгандек мизғийверарди.

Кампир чолидан анча ёш. Қосим бобо биринчи хотинига уйланганида фарзанд кўришолмагач, шу кампирига уйланди-ю бир этак ўғил-қизлар қуршовида қолишди. Хотини шунинг учун ҳам уни “бобо”, – деб чақиради. Қосим бобо ўқимишли, ўз даврида юқори лавозимларда ишлагани боис пўрим кийиниб, бўйинбоғ тақиб юришни канда қилмасди. Хуллас, савлатидан от ҳуркарди. Энди-чи? Йиллар ўз ишини қилган, соч-соқоли оппоқ, қанд касали туфайли озиб-тўзган бир чол ёш боладек ухлагани-ухлаган. Бамисоли  машқ қилиб, абадий уйқу сирига етишмоқчи бўлаётгандек.

Ана ёш Қосимжонни онаси етаклаб тиш докторига олиб борди. Оппоқ халатли доктор унинг аранг илиниб турган тишини махсус омбур билан астагина тортмоқчи бўлди. Аммо, қўрққанидан дир-дир титраётган Қосимжон дод солиб онасига ёпишди. Қосим бобо ўзининг ғайри оддий овозидан уйғониб, “тишим”, – деб бақирди. Кампири тезда унинг “протез” тишини келтириб, қўлига тутқазди. Кутилмаганда Қосим бобо бу сунъий тишни жаҳл билан улоқтириб, оғзидаги битта-ю битта тишига икки қўллаб ёпишиб, тортмоқчи бўлди, бироқ, оғриқ азобини туйиб шаштидан қайтди. Кампири чолнинг ҳатти-ҳаракатидан ҳайрон бўлиб, “чой ичасиз-ми?” – деб сўради. Қосим бобо сув ичгиси келганини айтди. Кампири олиб келган сувни ичгач, яна ўз тўшагида бамайлихотир уйқуга кетди. Бўстон кампир ўрта эшикни очиб қўйиб, нариги хонада дам олиш учун оҳиста чўзилди-ю ўтмиш хотиралари уйғонди. Ўзларининг навқиронлик даврларини эслаб, хушбахт хаёлларга берилди. Саодатли дамлар эди, умр йўлдошини ўзаро тушуниб яшаш, зурриёдларини қобил инсон қилиб вояга етказиш, бир-бирига суяниб қариш- уларга насиб қилди. Ўғил-қизлари меҳрибон, неваралари суюкли, қавм – қариндош уларга эътиборли, элда қадр топган чолу кампирнинг ҳаётлари фаровон кечди. Бироқ, бу оламда дарду ташвишсиз, ғаму қайғусиз инсон бормикан? Ҳаёт кечмишидаги заҳматлар, оғриқли ғурбатлар ичра кўнгил хотржамлиги, деб номланувчи дуру гавҳарга эришмоқ ҳаммага ҳам насиб қилмаса керак.

Қосимжон ёш, меҳрибон онаси билан яна доктор ҳузурида. “Болажоним қўрқма, дод солмасанг доктор тишингни оғритмасдан секингина тортиб олади,”- деди онаси. Шу топда Қосим бобо тиши суғуриб олингандаги оғриқни ҳис қилди, бамисли бутун борлиқ оғриқ зарбидан титрагандек бўлди…

Бўстон кампирнинг юрагини бирдан даҳшатли ваҳима босди, ўрнидан тура солиб чоли томон югурди. Умр йўлдоши Қосимнинг кўзи юмуқ, оғзи ланг очиқлигини кўриб, бобо оғзингизни ёпсангиз-чи,- дея уни туртган эди, чолнинг жонсиз қўли дивандан пастга осилиб тушди. Бўстон хола айрилиқ даҳшатига чидолмай додлаб юборди. Қосим бобо жон берган эди. Унинг мушкулини Аллоҳ ўзи осон қилди, ёши саксондан ошган бўлса-да ақлу ҳуши жойида бу инсонни чалғитиб, ўзгача бир охирги оғриқни берди. Уни онаси билан чалғитди, фариштасини доктор қилиб юборди. Бир тиш оғриғини охирги дард-жон оғриғи қилиб берди. Ким билсин, балки бу ҳали осий банда учун охирги азоб эмасдир..

Фарҳод ОРТИҚОВ, (охирати обод бўлсин) Хўжапон қишлоғи

Бир инсоннинг орзу умидлари томири қирқилган майсадек сарғайиб, қовжиради. Қалами дардни кўтара олмай синди, оҳ маҳзун қалам, ижод туҳфасидан маҳрум бўлиб қолган қалам. Армонли дунё синоатларига қай тарзда, қай пайтда дуч келишимизни ҳеч ким айта олмайди. Азизлар, вақт қадрига, соғ-омонлик фурсатларига, умр неъматлари шукрига етиб яшайлик.

Муслима ЁДГОРОВА

Iyul 26 2020

Ўзбек тили ёзувининг жилоси

Ўзбек тилининг жозибали қирралари маъно-ю мазмунида мужассам, мағзи тўқ, гўзал сурат ва сийратга эга. Унли-ю ундош, жарангли-ю жарангсиз, юмшоғ-у қаттиқ, узун-у қисқа, яқин-у узоқ, ўхшашу қарама-қарши, ранг-баранг товушлар ва уларнинг ёзма ифодаси алифбоимизда тўла қайд этилган. Ёзишмалар тарихи қадимга бориб тақалади, Ёзувларнинг келиб чиқиш тадрижи, мукаммаллик даври битиклари шундай мўъжиза-ки уларнинг ҳали бери сиёҳи қуримайди. Ёзувларга тақлид қилаверамиз, уларни ўз мазмунида безайверамиз, такрор-такрор уларга руҳ бағишлайверамиз ва чиройли ёзишдан тўхтамаймиз. Замонлар оша ёзувлар мукаммаллашиб бориши зарурият албатта, тошдаги, теридаги, матодаги ёзувлар қисман ўтмишда қолиб кетди, инсоният қоғоздаги ёзувга ҳам қаноат қилмай электрон ойналарга ёзишни кашф қилди.

Хушёр ва огоҳ бўлайлик-ки, қалам биланми, ручка биланми, бармоқ биланми, электрон воситалар биланми нима билан ёзсак ҳам тоза ва нуқсонсиз ёзайлик! Ўзбек тилига мос ва хос алифбоимизни ўз қўлларимиз билан ўзимиз мажруҳ қилиб ўлдирмайлик. Ўзимизни ҳам, ўзгаларни ҳам энг муҳими ўзбек тилимизни алдамайлик, уни муқаддас ва улуғ ишидан чалғитмайлик. Унутманг-ки, Ўў, Ққ, Ғғ, Ҳҳ ларнинг ўзигагина хос овози ва қиёфаси бор, кўринишидаги биргина камчилик ва хатолик уларнинг товушини ўзгартириб, бегонага айлантириб қўяди. Бу ҳолат айниқса, ўзбек кирил алифбосини қўллаб телефон, смартфон, ноутбук, планшет, компьютер каби электрон воситалардан фойдаланганда кузатилмоқда ва энг ачинарлиси оммавий тус олмоқда. Огоҳ бўлайлик, ёзувдаги хатоликлар  фикримизга ҳам ёмон таъсир этмасин. Оқибатда кўзингизни, қўлингизни, тилингизни, қулоғингизни ва қалбингизни нуқсонларга ўзингиз тўлдириб ташлашингиз эҳтимоли йўқ эмас.

Ёзувимизни қоидага амал қилган ҳолда жонлантирайлик ва руҳлантирайлик. Ўз ҳарфларимизни ўзимиз тўғри ёзайлик. Мана ўнгингиздан Ўў савлат тўкиб ўтиб бормоқда имло маконига. У ерда ўзининг ўрнини ўртаниб излайди. Ўз безагисиз бошяланг Ўў ўсал бўлмайди, деб ўйласангиз хато қилсиз. Ўйланиб ўтирмай, ҳурматини ўрнига қўйиб, бошига ўзига мос дўпписини қўндирсангиз айни муддао бўларди.

Мана таёқча-ю қийиқча, туёқчада илмоқча-Ққ тақиллаб келяпти. Унинг илмоқчасини тақиб қўмасангиз қувнамай қўяди. Қаранг ана шу илмоқчасиз Ққ чўлоққа ўхшаб қоляпти. Уни хафа қилмаслик, нуқсонда қийнамаслик учун ўз вақтида илмоғини қийшайтирмасдан нақ туёқчасига тақиб қўйсангиз қандай соз бўларди.

Ғалаба нашъаси ила сизни ғафлатдан уйғотиш учун Ғғ келяпти. Унинг белбоғини маҳкам боғламасангиз мунғайиб қолиши тайин. Белбоғсиз қолганда югурганича тинмай ғиззиллаб  гулдирайверади, белбоғ йўқчиллиги туфайли ғазабдан гезариб кетади. Ғғ чиройли ғўддайганида ғаройиб ғамзалари завқ уйғотади, ғазалидан гўзаллик яралади.

Ҳамон-ки икки қулоқ бир сирға Ҳҳ га ўхшаркан,  хол кўр, ҳол сўр. Ҳалимлик ҳамиша ҳамроҳингиз бўлсин, дея ҳиммат кўрсатиб юмшоқ Ҳҳ қалбингизни ҳилм қилади. Унга хуш суръат ҳавола этиш учун сирғасини қулоғига илиб қўйишни унутманг. Безагингиздан хушланиб, хулқи қаҳрдан фориғ бўлсин.

Ҳозирги замонда ёзувларсиз ҳаётимизни тасаввур қилолмаймиз, ёзиш ва ўқиш билан машғулмиз. Аммо, кўп ҳолларда хатосиз ёзяпманми, деган савол ҳақида ўйлаб ҳам кўрмаймиз, хато ва нуқсонга тўла ёзувимиздан ҳижолат чекмаймиз. Хатосиз ёзишни истайсизми? Ҳар доим имло қоидаларига амал қилган ҳолда ёзинг ва ёзувингизни диққат билан ўқиб, сабр-тоқат ила қайта-қайта текширинг, хатолар бўлса тузатиб, тўғрилигига амин бўлганингиздан сўнг уни қўлласангиз айни муддао бўларди. Шу тариқа сизда диққат қилиб хатосиз ёзиш кўникмаси ҳосил бўлганлигига ўзингиз гувоҳ бўласиз. Ёшидан қатъий назар ҳар бир инсон хатосиз ёзиш малакасини ривожлантиришга  кўпроқ китоб ўқиш ва зарур ҳолларда имло луғатига мурожаат қилиш орқали эришиши мумкин.

Тарихий манбаалардаги маълумотларга кўра Зарафшон дарёси атрофида яшаган халқлар араб истиллосидан аввал сўғд ёзувини қўллашган. Кейинчалик то 1928 йилгача ўзбек тили араб алифбеси асосида ёзилган. Ундан сўнг 1940 йилгача араб алифбеси ўрнига лотин алифбесига асосланган ёзувдан фойдаланишган. 1940 йилдан бошлаб ўзбек тили ёзуви учун кирилл алифбеси қўлланила бошланган. Ўзбекистон мустақилликка эришгач, 1992 йилдан эътиборан лотин алифбесига асосланган ўзбек тили ёзувига босқичма-босқич ўтиш қабул қилинди.

Қайси алифбода ёзмайлик ўзбек тилимиз ўз жилосини йўқотмаслигига, хушсуръат кўринишини сақлаб қолишига, моҳиятидан маҳрум бўлиб ғализликларга сабаб бўлиб қолмаслигига ҳар биримиз масъулмиз. Ҳар доим ҳар қандай ёзувимизни чиройли ва нуқсонсиз ҳуснихатда битайлик, ўқиган кишининг баҳри дили яйрасин.

Муслима Ёдгорова 23.07.2929 йил

Iyul 16 2020

Навосиз кишилар ёхуд коррупция-қабоҳат

«Эзгу ишимиз учун мукофотлашлари билан биздан савобни тортиб олишади.» Шамфор Никола Себастиан Рок

Чақалоқ бу ёруғ дунёга келар экан ўзининг илк сўзини айтади: инга, инга. Уни албатта меҳрибон қўллар авайлаб кўтариб олади, қувонч чақнаб турган кўзлар унинг митти юзига хайрихоҳлик билан боқади. Гўдакнинг димоғига ҳаёт ҳиди уфуради. Бутун борлиқ уни хуш кутиб турганга ўхшайди.

Аммо, минг афсуски инсон таваллуд топган онданоқ атрофида рўй бераётган таъмагирлик саҳнасига гувоҳ бўлишга мажбур бўляпти. Гўдакларнинг руҳият оламига таъмагирликнинг ғуборли тўлқини етиб келиб, унинг мусаффо дунёсига раҳна солмайди, деб ким кафолат бера олади. Ҳа, ана шу оқ, кўк, қизил халатлиларнинг айримлари гўдакнинг яқинларидан суюнчи дейсизми, қўл ҳақи ёинки кўнгил олиш дейсиз-ми, совға ёки пора дейсизми қандай номласангиз ҳам барибир барини интиқ кутишади. Имо-ишора қилишади, турли баҳоналар билан диққатингизни тортишга уринишади, шунда ҳам тушунмасангиз рўйи рост мақсадларини изҳор этишдан уялишмайди. Ҳатто, қатъий туриб ўзларини рози қилишингизни сўрашади. Порахўрлик, давлат мулкини ўзлаштириш, таъмагирлик каби иллатларнинг бошқа турли соҳаларда ҳам илдиз отганлиги ачинарли ҳол албатта. Ахир, уларнинг барчаси текинга эмас, ойлик маош олиб ишлашади-ку! Маош бу-ўз ҳалол меҳнатига яраша ҳақ олиш, рағбат ҳисобланмайди-ми?

“Таъмагирлик яъни, очкўзлик одам вужудидаги тўртта гавҳардан бири бўлган ҳаёни яъни, орни йўқотади.” Термизий ривояти

Пора кутаётган ва уни жон-жон деб олаётганлар навосиз кишилардир. Навосизлик бу-маърифат куйидан маҳрумликдир. Қалбида, қулоғида навоси борлар пора олмайди, порахўрлик жаҳолатидан ўзини асрайди. Пора олмаган кишилар қашшоқ бўлиб қолади-ми? Аслида порахўрлар маънан қашшоқ одамлардир. Пора бермаган кишининг иши  раво бўлмайди-ми? Сифатли тиббиёт хизматидан маҳрум қилишади-ми? Турли баҳоналар билан ишга қабул қилишмайди-ми? Пора бермай туриб ҳаётда муносиб ўрин топиб бўлмайди-ми? Ҳеч ким пора бермаса порахўр қаердан пайдо бўлади?! Пора берувчиларнинг ҳам аслида онги, шуури навосиз эканлиги шубҳасиз.

Мамлакатимизда коррупциянинг олдини олиш ва унга қарши курашиш самарадорлигини тубдан яхшилаш бўйича кенг кўламли ислоҳотлар амалга оширилмоқда. Жамиятимизда коррупциянинг барча кўринишларига муросасиз муносабатни шакллантириш борасидаги вазифалар мукаммал бажарилиши фуқароларнинг ўзларининг ҳуқуқий онги ва ҳуқуқий маданияти қай даражада эканлигига билвосита ва бевосита боғлиқ. Шу боис коррупция ҳаммага тегишли муаммо, ёмон иллат. Иллат тузатилмас экан бу жамиятда янгиланиш, тараққиёт, ободлик бўлиши мумкин-ми? Қалбининг ободлиги, тафаккурининг тозалиги, иймонининг бутунлиги ҳақида ҳар бир инсон ўзи қайғуриши шарт эканлигини биз қачон англаб етамиз?

Ривожланган давлатлар қаторида мардонавор туришда юртимизнинг айнан ҳар жиҳатдан юксак тайёргарликка эга муносиб кадрлари барча жабҳаларда рақобатбардошлик салоҳиятига эга муҳим ричаг ролини бажаришини унутмаслигимиз керак. Кадрлар масаласида ечимини кутаётган тугунлардан бири проктенцизмдир, яъни қандай соҳа бўлмасин муносиб мутахассис эмас, балки қариндош-уруғ, таниш-билишнинг қўллаб-қувватланишидир. Бугунги ҳаётимизда гўёки денгизчи удуми асосида маҳкам боғланадиган ноқонуний, қинғир ва адолатсиз боғлиқликлар мезони асосида кадрларни танлаш, тайёрлаш, ўрнига қўйиш ва уларни рағбатлантиришдаги коррупцион ҳолатларнинг учраб туришини афсуски инкор этиб бўлмайди. Коррупция Ватан тараққиёти йўлида хавфли ғов кўринишидаги қабоҳатдир. Кадрлар қўлининг тозалиги ҳар қандай соҳани коррупциядан тозалайди.

Коррупцияга қарши қатъият билан курашиш учун эса авваламбор, ҳалолликнинг моҳиятини англаб олиш зарур. “Ҳалоллик вакцинаси”га эга инсонгина коррупциянинг ҳар қандай кўринишларига муросасиз муносабатда бўла олади. Ҳар биримиз, ҳар куни, ҳар лаҳзада порахўрлик, таъмагирлик каби иллатларга нисбатан тоқатсизлик ва муросасизлик позициясида туришимиз шарт. Коррупция юз берган вазиятларни мутлақо баҳоналар излаш билан изоҳлаб ва ҳеч қандай сабаблар қалқонида оқлаб бўлмайди, фақатгина бундай ҳолатларни қоралаб, инкор этилса тўғри бўлади.

Болажон, сен наво куйини чалишни ўрган, уни аввало ўз қалбингга жо эт. Зеро, бутун борлиқ мумтоз куйга тўлиб, инсонлар сийратини янгилагай, афзал қилгай. Шояд ўзинг умидли чолғучи бўлгайсан ва маърифат қўшиғини куйлагайсан. Шундай куйлаки, инсонлар қалби маърифат нурларига, гўзал наволарга лиммо-лим тўлсин, олижаноблик уларнинг илму амалига айлансин, ҳалоллик, одамийлик хислатлари билан безансинлар.

Муслима Ёдгорова (5.09.2019 йил)

Iyun 26 2020

Муҳаббат ирмоғи ишқ уммонига оқгувчи Мансуралар

Муҳаббат қуёши уфққа бош қўйиб тин ололмас. Ишқ ўти гуркираб порлайверади, порлайверади…Унинг тафтидан дил қизариб ял-ял ёнади. Муҳаббат зиёси фикр нуқсини куйдиргувчидир;

Ҳузур инжуларини симириб тўёлмаган абру найсонлар муҳаббат фазосида безовта сузади. Ўз-ўзига сиғмай тўлиб тошган булутлар томчилаб тўкила бошлайди, тўкилаверади, тўкилаверади…ишқ саҳросини суғормоқ илинжида. Ахир Еру Осмон покланиш шайдоси;

Муҳаббатнинг ошуфта ойу юлдузлари мусаффо осмонидан хокисор пойига ёлқин бўлиб тўшалади, кўнгилни юксакка кўтармоқ учун. Ҳарир камалаги ҳалинчагида учавериб дили яйрайди, учаверади такрор ҳаловатга йўғрилиб. Кўкнинг бағри кенглиги ва саодатли ҳаётга тўла бўлганлиги боис;

Муҳаббат денгизи жўшиб тўлқинланади, тўлқинланаверади, тўлиб тошиб. Зоҳирдан ботинга ботиндан зоҳирга кўчаверади, кўчаверади…интиқиб. Ҳар бир ирмоғи ишққа оқгувчидир, унда ишқ уммонига туташмоқ умиди мавжланади;

Муҳаббат ниҳоли гуркираб кўкка интилувчидир. У мавжуд экан туб отиб ишқ томирига туташиб кетиш чанқоқлигини ҳис этади. Ишонч устуни ўзагига айланиб бўй чўзиш, ўсиш машқидан завқланади;

Муҳаббат қушлари фақат булбулсифат ва хушовоздир. Ошиқлик навосини мадҳ этиб сайрайди, сайрайверади, сайрайверади…Токи ишқ маъвоси дил торларини маҳв этмагунича. Улар шубҳасиз дил изҳорининг таржимонларидир;

Ягона тимсол сифатида кўнгил гулзорида муҳаббат меҳригиё бўлиб гуллайди ва унинг ишқ ифори қалб бўстонида нафис таралади, таралаверади, таралаверади…хушбўйлари ила дилларни маст этиб. Севгининг гул-гул очилган рухсори улар;

Меҳру муҳаббат дардчил қалб гўзаллигини яратади. Унинг мусаввири мўйқалами тахаюлнинг нурли чизгиларига айқашиб кетади. Ўзи яратган сиймосида қайта туғилади ва сурурваш вақт қадри суратини қайта-қайта энтикиб томоша қилади;

Муҳаббатнинг кўзларига ошиқлик пардаси эниб, севимли хилқатни ҳусн-малоҳатга буркайди, буркайверади, буркайверади…Шундан у фақат гўзалликни кўради ва ишққа инон-ихтиёрини топшириб, маҳбублик назари билан жозибадор дунё қалбига сирли боқади.

Муслима Ёдгорова

May 8 2020

Ифор йўллайди…

Фазо ичра кўҳна Ер сузса,

Вақт сурати макондан ўзса,

Не тонг сиёҳ йўллайди менга,

Илҳом исён тугунин узса.

Уммон ила сўзлашгим келса,

Тўлқин бўлиб сизлашгим келса,

Не тонг мавжлар йўллайди менга,

Ирмоқ ила бўзлашгим келса.

Оташ бўлиб топмоқлик учқун,

Излаб-излаб етмоқлик учун,

Не тонг шамлар йўллайди менга,

Куйиб адо кетмоқлик нечун.

Ранглар билан тиллашгим келса,

Ёрқин туслар улашгим келса,

Не тонг жило йўллайди менга,

Камалак-ла диллашгим келса.

Гул-ғунчалар гўзаллик қучса,

Булбулларнинг ноласи учса,

Не тонг ифор йўллайди менга,

Қалбим наво туғёнин ичса.

Унсиз суҳбат истаса кўнгил,

Изтироблар устаси кўнгил,

Не тонг савол йўллайди менга,

Сокин дамлар хастаси кўнгил.

Шуъла порлаб ёғади гўзал,

Нома бўлиб келади ғазал,

Дунё сузиб ўтса оҳиста,

Маҳзун боқиб қолади азал.

Муслима Ёдгорова 6.05.2020 йил